Obserwujesz grupę dzieci bawiących się podczas towarzyskiej gry w Quartets. W pewnym momencie zaczynasz podejrzewać, że niektóre oszukują. Samym dzieciom najwyraźniej wcale to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, sprawia im to jeszcze większą frajdę, zwłaszcza gdy ktoś zostaje przyłapany. Jako programista od razu zaczynasz myśleć o wykrywaniu oszustw wyłącznie na podstawie obserwacji gry.

Quartets to gra dla czterech osób, wykorzystująca talię $32$ kart podzieloną na $8$ zestawów po $4$ karty. Prawdziwe karty często mają obrazki edukacyjne, pomagające poznawać nie tylko pojedyncze obiekty, lecz także ich klasyfikację. Przykładowo mogą przedstawiać zwierzęta, a zestawy odpowiadać różnym grupom zwierząt (ssakom, gadom itd.).

Cztery karty jednego zestawu z niemieckiej talii Quartets autorstwa Wilhelm Busch, za pośrednictwem Wikimedia Commons, domena publiczna.

Na początku każdy gracz otrzymuje $8$ kart i zaczyna gracz $1$. W swojej turze gracz pyta innego gracza, czy ma konkretną kartę. Jeśli pytany ją ma, musi oddać ją pytającemu, który kontynuuje turę, prosząc dowolnego gracza o kolejną kartę. Jeśli pytany jej nie ma, pytający traci turę, a pytany zaczyna swoją. Ważna reguła wymaga, by pytający miał już przynajmniej jedną kartę z tego samego zestawu co żądana karta.

Jeśli w swojej turze gracz ma pełny zestaw („kwartet”), może pokazać go pozostałym, odłożyć na bok i zdobyć jeden punkt. Cztery karty kwartetu zostają trwale usunięte z bieżącej gry. Jeśli w dowolnym momencie gracz nie ma już kart, opuszcza grę. Jeśli była to jego tura, przechodzi ona na następnego gracza w kolejności $1$-$2$-$3$-$4$-$1$-$\ldots$, który ma jeszcze karty. Gdy nikt nie ma kart, gra się kończy, a wygrywa gracz z największą liczbą punktów.

Nie wolno prosić o karty usunięte z gry ani prosić o kartę gracza, który opuścił grę.

Oszustwo w Quartets jest możliwe w dwóch sytuacjach, gdy gracz niezgodnie z prawdą twierdzi, że ma (lub nie ma) jakąś kartę. Konkretnie, oszustwo zachodzi, jeśli

• gracz prosi o kartę, mimo że nie ma żadnej karty z odpowiedniego zestawu, lub

• pytany gracz twierdzi, że nie ma żądanej karty, choć ją ma.

Oczywiście oszustwo często wychodzi na jaw później. Teoretycznie uważny przeciwnik może ostatecznie wykryć każde oszustwo, ponieważ wszystkie karty zostają ujawnione w pewnym momencie przed końcem gry.

Proszenie o kartę, której pytany nie może mieć (na przykład dlatego, że pytający ma ją we własnej ręce), nie jest zbyt mądre, ale samo w sobie nie stanowi oszustwa.

Wejście

Pierwszy wiersz zawiera liczbę całkowitą $n$ ($1 \le n \le 1000$), liczbę kolejnych akcji w jednej grze Quartets, od początku gry. Kolejne $n$ wierszy opisuje po jednej akcji. Każda akcja zajmuje jeden wiersz i może mieć jedną z poniższych postaci:

• x A y sk yes — gracz $x$ prosi gracza $y$ o kartę $sk$, a gracz $y$ przekazuje tę kartę graczowi $x$;

• x A y sk no — gracz $x$ prosi gracza $y$ o kartę $sk$, gracz $y$ twierdzi, że jej nie ma, i zaczyna swoją turę;

• x Q s — gracz $x$ odkłada kwartet $s$.

We wszystkich akcjach $x$ i $y$ ($1 \le x,y \le 4$, $x \ne y$) są liczbami całkowitymi oznaczającymi graczy; $s$ ($1 \le s \le 8$) jest jednocyfrową liczbą całkowitą oznaczającą zestaw/kwartet; a $k \in \{\mathrm{A},\mathrm{B},\mathrm{C},\mathrm{D}\}$ jest znakiem rozróżniającym cztery karty zestawu. Karty $sk$ mają zatem oznaczenia 1A, 1B, 1C, 1D, 2A, 2B, …, 8C, 8D. Cztery karty o tej samej pierwszej cyfrze tworzą zestaw.

Podany ciąg opisuje prawidłową grę czterech graczy. To znaczy, pomijając dwie wymienione możliwości oszustwa, wszystkie akcje spełniają wszystkie reguły.

Wyjście

Jeśli istnieje możliwy początkowy rozdaw kart, dla którego ciąg akcji odpowiada grze (być może częściowej), w której wszyscy przestrzegają reguł, wypisz yes. W przeciwnym razie wypisz no, a w następnym wierszu numer pierwszej akcji, po której jest pewne, że jakiś gracz musiał oszukać. Akcje są numerowane kolejno od $1$; odłożenie kwartetu również jest liczone.

Przykład

Wejście 1

4
1 A 2 3C no
2 A 3 3A yes
2 A 4 3D yes
2 A 1 3C no

Wyjście 1

no
4

Uwagi

Gracze $1$ i $2$ obaj twierdzą, że nie mają 3C, a żaden nie miał 3A ani 3D. Jeden z nich albo skłamał, że nie ma 3C, albo poprosił o 3C, nie mając 3B (jedynej pozostałej karty zestawu $3$).

Wejście 2

6
1 A 2 3C no
2 A 3 3A yes
2 A 4 3D yes
2 A 1 3B no
1 A 4 5B yes
1 Q 5

Wyjście 2

yes